Αράχνες στα πατζούρια μου, αράχνες στο ταβάνι , στα κάγκελα τα σκούρα μου, δεν πάει άλλο! Φτάνει ! Από Δευτέρα ξεκινώ , πάντα το βάζω στόχο, ξεπάστρεμα αληθινό, και πάντα λέω πως το ‘χω! Μα σαν δυο μέρες φύγουνε, σαν δυο νύχτες έρθουν, τα μάτια μου ανοίγουνε, σαν θα τις δω να πλέκουν ! Ιστούς κρεμάνε στο λεπτό, θέλουν να με ντροπιάσουν ! Δεν είν’ αυτό επιτρεπτό, όλες θα με δικάσουν! Κι η Μάρω η γειτόνισσα και η ξαδέρφη η πρώτη! Κι, αχ, πώς την ελησμόνησα; Κι η πεθερά του Φώτη